Nu aan het lezen:

Animonday: Precious Pupp

Animonday: Precious Pupp

In Animonday kun je elke maandag terecht voor een verse dosis animatienieuws, aankondigingen van animatiefestivals, -retrospectieven en -events. Daarnaast ook teasers, trailers, leaders, virals en ander geanimeerd vermaak.

Vanwege verhuisperikelen is het geplande interview met de Vlaamse animatieregisseuse Britt Raes nog een extra weekje uitgesteld, maar met dank aan gast-redactrice Dominique van Varsseveld presenteer ik haar trip down memory lane over de Hanna-Barbera-animatieserie Precious Pupp.

Lang, lang geleden, ver voordat de plasticsoep het mainstream nieuws had bereikt, woonde er eens een Surinaams-Nederlands gezin op het Drentse platteland. Het gras was nog groen, de lucht was nog schoon, en op onze televisie was alleen maar Nederland 1, 2 en 3 te zien. Hoewel we ‘dan maar’ gingen lezen of buitenspelen, besteedde ik het grootste deel van mijn tijd aan jaloers zijn op mijn klasgenootjes uit de grote stad. Zij ontvingen namelijk wel RTL 4 en zaten elke maandagochtend met Carlo Boszhard T-shirts en Mega-Blubber Powerrace-swag in de kring. Daar zat ik dan, op mijn Villa Achterwerk. 8 jaar en het leven ging al aan me voorbij.

Dit veranderde op het moment dat we onze eerste tekenfilmserie op videoband kregen. Precious Pupp is een serie korte tekenfilms van Hanna– Barbera, over de streken van Precious, een (geanimeerde) Afghaanse windhond. Precious ligt het liefst de hele dag op de veranda van voormalige Biker-babe oma Grandma Sweet te snurken, maar staat af en toe op om kattekwaad uit te halen. Dit bestond voornamelijk uit de plannen van de snode postbode verijdelen, de kat achterna sluipen, of zijn aartsvijand, de bulldog Buster pesten. Grandma had nooit echt door waar haar Precious mee bezig was en is er van overtuigd dat Precious het liefste en het meest onschuldige hondje uit de buurt is. Na zijn avonturen kan hij steevast rekenen op een koekje of een goedkeurend klopje van Grandma. De serie staat bekend om Precious zijn ‘wheezing laugh’ waarmee hij aan het einde van elke aflevering de micro-overwinningen in zijn territorium vierde.

Vanaf het moment dat we de Precious videoband in huis hadden waren mijn zaterdagen helemaal goed.  Terwijl de rest van het huis nog sliep sloop ik op mijn sokken de trap af om beneden naar Precious te kijken. En telkens opnieuw lag ik weer helemaal in een deuk om de streken van een hysterisch grinnikende bruine hond. Waarom? Hoewel Precious alles begreep kan hij, in tegenstelling tot andere Hanna- Barbera personages zoals Yogi Bear, niet praten. Er zaten extreem simpele slapstick-elementen in de tekenfilm. De aantrekkingskracht die juist deze cartoon op mij had is in dit tijdperk niet echt meer voorstelbaar.

Snel genoeg breide het aanbod van het beschikbare entertainment zich ook in Drenthe uit en waren de TV-ochtenden in het weekend voor Telekids, waar ik naar The X-Men en de vroege Batman-cartoons keek. Wat ik niet wist is dat mijn zelfverklaarde zaterdagse cartoonochtend uit een langgerekte Amerikaanse traditie voorkomt. Hanna-Barbera is een van de architecten van deze traditie. Eind jaren 50 kwamen de grote Amerikaanse TV-stations erachter dat de ochtend niet een goede tijd was om volwassen te bereiken, maar de ideale Prime-Time voor kinderen. Zaterdagochtend was de Cartoon-ochtend. Precious Pupp (1965-1967) was een onderdeel van Hanna–Barbera’s Atom Ant show. Atom Ant was een van de eerste geanimeerde superhelden, en daarmee een van de voorlopers op een veranderend narratief in animatie. De rol van de tekenfilm-dieren werd naast alleen maar grappig ook steeds vaker heldhaftig.

Helaas was Hanna-Barbera niet op alle vlakken progressief. Tijdens de jaren van Precious Pupp was Amerika gesegregeerd. Het valt me nu pas op dat er ook in mijn oude favoriete Precious  racistische stereotyperingen werden gebruikt. Dit is explicieter te zien in de populaire Tom and Jerry tekenfilms van MGM, geregisseerd door dezelfde Hanna-Barbera, bij de Afro Amerikaanse hulp Mammy two Shoes. Op de streamingsite van Amazone staat een banner met een racisme-waarschuwing bij deze filmpjes.

Of ik om deze tekenfilms niet net zo gretig heb gelachen als kind? Waarschijnlijk wel. Het aanbod was eenzijdig, de kritische blik op diversiteit schaarser verkrijgbaar dan die ene favoriete VHS-band op het Drentse platteland begin jaren 90. Gelukkig zijn de Cartoon-tijden veranderd.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken