Nu aan het lezen:

Animonday: Love, Death & Robots

Animonday: Love, Death & Robots

In Animonday kun je elke maandag terecht voor een verse dosis animatienieuws, aankondigingen van animatiefestivals, -retrospectieven en -events. Daarnaast ook teasers, trailers, leaders, virals en ander geanimeerd vermaak. In deze editie: een recensie van de Netflixserie Love, Death & Robots.

Eerder deze maand werd bekend gemaakt dat de geanimeerde Netflix-serie Love, Death & Robots een tweede seizoen zal krijgen. Dat is puik nieuws voor de liefhebber en een goede reden om de serie in Animonday te recenseren.

Love, Death & Robots is geboren uit een poging van special effects-kunstenaar en regisseur Tim Miller (bekend van Deadpool) en regisseur en producent David Fincher (Se7en, Fight Club, Gone Girl, House of Cards, etc.) om de fantasy/science-fiction omnibus Heavy Metal nieuw leven in te blazen. Heavy Metal is de in 1977 opgerichte Amerikaanse versie van het Franse blad Métal Hurlant. Het blad komt nog steeds zes keer per jaar uit en bevat een verzameling aan comics geschreven en geïllustreerd door vermaarde figuren zoals H.R. Giger, Steven King en Grant Morrison. In 1981 en 2000 zijn er animatiefilms gemaakt gebaseerd op verhalen uit het blad, Miller en Fincher hebben vanaf 2008 geprobeerd om een reboot te maken. Dat is uiteindelijk niet gelukt, maar hun idee groeide gelukkig uit tot Love, Death & Robots: een serie van 18 geanimeerde shorts veelal gebaseerd op memorabele korte verhalen.

Het goede nieuws is dat elke short de moeite waard is om te kijken: aangezien de scripts (met de uitzondering van twee shorts) gebaseerd zijn op verhalen die zorgvuldig door Miller en Fincher zijn uitgekozen, zit het verhaaltechnisch meestal wel goed. En ook wanneer het verhaal zelf niet zo gek veel diepgang biedt, is de animatie van hoogstaande kwaliteit, zit er een verrassende twist in of weten de heren je aandacht vast te houden door een smeuïge portie geweld, humor of anderszins prikkelende beelden. Bijna de helft van de shorts delen een uitermate realistische stijl die net de Uncanny Valley grotendeels weet te overbruggen. Daardoor voelt het soms aan alsof je naar cutscenes uit een goede recente game aan het kijken bent, maar dat is natuurlijk geen bezwaar (tenzij je een gamehater bent, your mileage may vary). De andere shorts kiezen voor een iets meer gestileerde aanpak of een ronduit cartooneske look en in één short kijken we voornamelijk naar live-action. Van de realistische films is Beyond the Aquila Rift de meest geslaagde short, met adembenemende animatie die de emotionele impact van de film succesvol versterkt. De compleet gestoorde short Alternate Histories laat zien waarom lachen om Nazi’s nog steeds een effectieve manier is om ze te bestrijden in een App waarin zes tijdlijnen gevolgd worden die zouden ontstaan als Hitler op verschillende wijzen de pijp zou zijn uitgegaan, met als hoogtepunt een scenario waarin Adolf door vier dames van lichte zeden (okay drie, één is trans met een werkend zaakje) dood wordt geneukt waarbij het quintet van lichamen en benen het moment suprême bekronen door een swastika te vormen in een fenomenaal Nazis Fuck Off-gebaar.

Het grootste probleem van Love, Death & Robots is dat de films iets te veel blijven hangen in de exploitation-roots van inspiratiebron Heavy Metal, die furore maakte met verhalen vol geweld, naakt en pornografie. Niet dat daar per sé iets mis mee is, maar in de aflevering The Witness wordt het een beetje te opzichtig: een jonge vrouw ziet een moord door een raam aan de andere kant van de straat en vlucht daarna voor de moordenaar die haar achtervolgt. Halverwege is ze echter geboekt voor een shift op haar werk en dan blijkt ze een erotische danseres te zijn die vrijwel naakt op een bank in een SM-club een act opvoert, met de moordenaar als toeschouwer. Ze vlucht, schiet een kimono aan en komt daarna alleen nog maar naakt of halfnaakt in beeld. Het is weliswaar een zeer fraai lichaam dat opgebouwd is uit nullen en énen, maar de manier waarop het iets te verlekkerd in beeld gebracht wordt terwijl ze met angst voor haar leven aan het vluchten is, komt ietwat pervers over. Het is niet dat er geen mannelijk naakt in de shorts zit, maar de veelvuldig afgebeelde tampeloerissen worden nooit gepresenteerd als lustobjecten, maar als comic relief. Gelukkig lijken Miller en Fincher al geleerd te hebben van hun eerste met testosteron overladen seizoen: Jennifer Yuh Nelson, regisseur van Kung Fu Panda 2 en 3 is aangenomen om het tweede seizoen van de serie te overzien als supervising director. Hopelijk zorgt zij voor iets meer balans.

 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken