Nu aan het lezen:

Animonday: Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald

Animonday: Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald

 

In Animonday kun je elke maandag terecht voor een verse dosis animatienieuws, aankondigingen van animatiefestivals, -retrospectieven en -evenementen. Daarnaast ook teasers, trailers, leaders, virals en ander geanimeerd vermaak. Vandaag een recensie van Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald, de nieuwste vertakking van de Wizarding World franchise die ooit gestart is met Harry Potter.

Op het eerste gezicht is Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald gewoon een ‘vleesfilm’, zoals animatoren live-action films weleens sarcastisch betitelen. Een blik bekende acteurs, waaronder Jude Law, Eddie Redmayne, Zoë Kravitz, Johnny Depp, Katherine Waterston, Ezra Miller en Alison Sudol is opengetrokken, het Parijs uit het interbellum werd nagebouwd met behulp van gedetailleerde sets en de crème de la crème van de wardrobe department werd ingeschakeld om alle acteurs in toepasselijke, al dan niet fantastische kostuums te steken. Waarom dan toch een recensie op de Animonday? Omdat, lieve kijkbuiskinderen, de ware sterren van deze ontpoppende franchise/melkkoe de fabeldieren zijn waar held op sokken Newt Scamander zijn ziel en zaligheid in heeft gelegd. En deze fabelachtige fauna valt alleen door het gebruik van geavanceerde animatie op het scherm te toveren, net zoals de obligate magische spreuken, vliegende postkoetsen en veel van de andere spectaculaire effecten die het publiek verwacht van een film als deze.

Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald pikt het verhaal op enige tijd na waar het vorige deel eindigde. De duistere magiër Gellert Grindelwald (Johnny Depp) wordt na enkele maanden de gevangene te zijn van het Magische Congres van de Verenigde Staten klaargemaakt voor een gevangenentransport naar Europa om daar berecht te worden voor zijn wandaden. Zoals dat bij het betere gevangenentransport betaamd in films, weet Grindelwald met behulp van een verrader te ontsnappen en zodoende is hij weer vrij om de snoodaard uit te hangen. Newt Scamander (Eddie Redmayne) is zijn gebruikelijke schuchtere zelf als hij voor zijn strapatsen in New York tijdens Fantastic Beasts and Where to Find Them door de bureaucratische mangel wordt gehaald. Een poging om hem in te lijven om tegen Grindelwald ten strijde te trekken door op zoek te gaan naar de magische querulant Credence Barebone (Ezra Miller) valt op dovemansoren: ‘I don’t take sides.‘ Zelfs zijn broer en zijn ex-geliefde Leta Lestrange (Zoë Kravitz) weten hem niet over te halen, waarschijnlijk omdat Leta nu de verloofde is van zijn broer. Een combinatie van peer pressure van zijn mentor Albus Dumbledore (Jude Law) en het bezoek van bevriend stel Queenie Goldstein (Alison Sudol) en Jacob Kowalski (Dan Fogler), waarbij Queenie binnen een oogwenk vanwege relatieproblematiek de plaat poetst naar Parijs, overtuigen Newt dat hij ook zijn geluk moet zoeken op het Europese vasteland. Daar smeden Grindelwald en zijn handlangers hun sinistere plannetjes waarin Credence een sleutelrol speelt en werkt Queenies zus en Tina Goldstein (Katherine Waterston) als liaison van de Amerikanen in Parijs.

 

 

Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald is de tweede film waarvoor J.K. Rowling het scenario schreef, en dat scenario is de zwakste schakel van het geheel. Waarom Newt sowieso ingeschakeld wordt voor deze klus is niet geheel duidelijk, aangezien de fabeldieren die zijn specialiteit zijn er met de manen bij worden gesleept en het verhaal zich vooral richt op de aanloop naar de onvermijdelijke confrontatie tussen Grindelwald en Dumbledore — waar we volgens Rowling nog drie films op mogen wachten en waarvan de afloop voor zelfs de meest onnozele Potterhead overduidelijk is. Een nodeloos gecompliceerd familiedrama rond de afkomst van Barebone en zijn connecties met Lestrange en de willekeurig opgedoken Senegalese magiër Yusuf Kama hadden beter bewaard kunnen worden voor het equivalent van Jerry Springer in de magische wereld. Laten we hopen dat Rowling voor de volgende delen samenwerkt met een ervaren scenarist om recht te doen aan haar tomeloze fantasie en de rijke wereld die ze heeft geschapen.

Met het acteerwerk is niet veel mis: Redmayne als Scamander is een personage met een paar maniertjes die kunnen irriteren, maar ik ben persoonlijk wel gecharmeerd van een protagonist die op zijn eigen houterige wijze empathie uitstraalt en dankzij zijn tomeloze liefde voor het dierenrijk zijn tegenstanders af weet te troeven in plaats van een verplaswedstrijd aan te gaan om te zien wie de langste toverstaf heeft. Zijn chemie met Waterston als Tina is adorkable maar krijgt te weinig ruimte; hopelijk wordt zij beter benut in de aankomende drie vervolgfilms. De grote vraag is echter of Johnny Depp stand weet te houden na de controverse rond zijn casting naar aanleiding van zijn recente perikelen, en het antwoord is een overweldigend ‘meh’. Wederom getooid met een raar uiterlijk, dit keer met een faschy geblondeerde coupe, een dun snorretje en één felblauw oog, houdt Depp zich gelukkig in wat betreft overacteren. Grindelwald is een gewetenloze gladjakker die emotionele chantage gebruikt om zijn zin te krijgen en daarbij over lijken gaat. Misschien blijkt Depp toch een method actor te zijn?

Helaas zorgt de nadruk op alle menselijke personages dat de Fantastic Beasts zelf naar de achtergrond worden gedrukt. Dit is erg jammer, omdat dit element juist het meest interessante en oogstrelend uitgewerkte aspect van de film is. Nifflers, de op glimmende objecten beluste vogelbekdiertjes, zijn wederom aanwezig en spelen zelfs een cruciale rol, Grindelwald gebruikt een Phoenix om een punt te maken en Newt draagt een Bowtruckle (een magische wandelende tak) bij zich. De ster van de show is een Zouwu, een gigantische Chinese mythische katdemon die poeslief blijkt te zijn als Newt het juiste kattenspeeltje tevoorschijn haalt. Helaas krijgt het dier niet genoeg te doen, maar het is een indrukwekkend staaltje creature design en beeldschoon geanimeerd, net als alle fabeldieren. Daarnaast zijn alle toverspreuken, magische verschijnselen en parafernalia wederom prachtig in beeld gebracht en is CGI vakkundig ingezet om New York en Parijs vorm te geven. Het is echter een doodzonde dat het banale menselijke gekibbel naar de voorgrond wordt getrokken terwijl de dieren slechts veredelde cameo’s krijgen. Geef mij maar de avonturen van Newt Scamander die als een magische Ash Ketchum op jacht gaat naar de meest uiteenlopende bizarre beesten.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken