Nu aan het lezen:

Animonday: Dr. Who – Arachnids in the UK

Animonday: Dr. Who – Arachnids in the UK

 

In Animonday kun je elke maandag terecht voor een verse dosis animatienieuws, aankondigingen van animatiefestivals, -retrospectieven en -events. Daarnaast ook teasers, trailers, leaders, virals en ander geanimeerd vermaak. Vandaag werpen we een blik op het elfde seizoen van de Britse serie Dr. Who en specifiek op de vierde aflevering: Arachnids in the UK en het gebruik van CGI.

Vandaag de dag wordt animatie dankzij het gebruik van CGI (Computer Generated Imagery) veelvuldig toegepast in film en TV-series. Door de vrijwel exponentieel toegenomen rekenkracht van moderne computers en de spectaculair gedaalde kosten ervan wordt CGI inmiddels gebruikt om acteurs digitaal te verjongen, om kabels en andere elementen uit een shot te wissen, om stuntlieden als één druppel water te laten lijken op filmsterren en zelfs om al dan niet succesvol snorren, tatoeages en lichaamsbeharing te verwijderen. Bij het langverwachte nieuwe seizoen van Dr. Who, een show waarbij het budget niet altijd toereikend was voor de bij vlagen torenhoge ambities van de showrunners, wordt duidelijk dat zelfs met een beperkt budget het inmiddels mogelijk is om behoorlijk overtuigende gigantische spinnen uit de computer te toveren.

Dr. Who is een sci-fi serie die in 1963 debuteerde op de BBC en de oorspronkelijke serie wist het 26 seizoenen vol te houden tot in 1989. In 2005 werd de show opnieuw succesvol gelanceerd en inmiddels zijn we bij het elfde seizoen van de reboot aanbeland. De levensduur van de serie is onder andere te danken aan het feit dat het titelpersonage, een alien met het uiterlijk van een mens en een mysterieus verleden die door tijd en ruimte reist in zijn Tardis, een ruimteschip/tijdmachine die van de buitenkant eruit ziet als een traditioneel Engelse blauwe politie/telefooncel, om de zoveel tijd regenereert in een ander lichaam. Hierdoor hebben meerdere acteurs de rol op zich kunnen nemen, met als primeur dit seizoen dat de Doctor voor het eerst regenereert in een vrouwelijk lichaam, gespeeld door Jody Whittaker.

Reacties op de casting van Whittaker zijn overwegend positief, maar de groeiende populariteit van de show in de VS zorgt ironisch genoeg voor toegenomen zure reacties van Amerikaanse fans die klagen over het Yorkshire accent van Whittaker, de pacifistische inslag van de Doctor, de uitgesproken politieke boodschappen in de serie en natuurlijk omdat hun fragiele wereldbeeld het niet aankan dat een vrouw een rol speelt in plaats van een man.

Goed, terug naar de animatie: in de aflevering Arachnids in the UK weet de Doctor na het opnieuw bemachtigen van haar Tardis en een omrit langs het Alabama van de jaren zestig eindelijk terug te keren naar het hedendaagse Sheffield samen met haar kompanen Graham, Ryan en Yasmin. Politieagente Yasmin is blij om haar ouders en zus weer te zien, totdat hun disfunctionele interactie binnen de kortste tijd haar op de zenuwen werkt. De gepensioneerde buschauffeur Graham rouwt om zijn echtgenote Grace die om het leven kwam in de eerste episode, terwijl zijn relatie met haar zoon Ryan nog steeds koel is.

Het duurt niet lang voordat de normaliteit doorbroken wordt door de ontdekking van een door spinrag ingekapselde buurvrouw van Yasmin’s familie. De schuldige is een spin ter grootte van een Yorkshire terriër die door de Doctor in de woning wordt opgesloten. De bron van het achtpotige kwaad blijkt een hotel gebouwd op een voormalige kolenmijn die gebruikt is als illegale vuilstort, waardoor de plaatselijke spinnenpopulatie uit het lood is geslagen en een moederspin is uitgegroeid tot een beest ter grootte van een Volkswagenbusje. Het hotel blijkt een bouwproject van een megalomane Amerikaanse zakenman met Trumpiaanse trekken die alles wil oplossen met een vuurwapen, terwijl de Doctor erop wijst dat de spinnen zelf ook het slachtoffer zijn.

De CGI in de serie is dusdanig geavanceerd dat de spinnen heel overtuigend overkomen (tenzij Groot-Brittannië een zeer geavanceerde spinnenfokprogramma en spinnenfluisteraars op topniveau heeft, in welk geval de Brexit niet vroeg genoeg uitgevoerd kan worden), wat ook terug te zien valt in de hypnotiserende begintitels en in de oogverblindende shots waarin de Tardis door het universum reist, die niet zouden misstaan in een Hollywoodproductie. Het lijkt er in ieder geval op dat Dr. Who eindelijk in staat zal zijn om de ambitieuze visie van de makers eindelijk eer aan te kunnen doen met afdoende special effects en hoogstaande animatie, wat een aanlokkelijk vooruitzicht biedt op de toekomst van de serie. En waardoor ik nu wederom de kriebels krijg terwijl ik op zoek ga naar een passende afbeelding voor dit artikel. Well played, Doctor!

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken