Nu aan het lezen:

Amy

Amy

Natuurlijk weten we allemaal wat er zoal is gebeurd met Amy Winehouse, maar het team van deze film heeft zich als doel gesteld het verhaal van de zangeres zo oprecht mogelijk te vertellen. Amy is een mooi portret, waarbij de liefde voor muziek wint.

De twee vragen die Regisseur Asif Kapadia en zijn crew lijken te stellen zijn; Waarom is zij zo een grote ster geworden? En hoe komt het dat ze zo jong is overleden? Ze zijn daarbij grondig te werk gegaan en hebben het vertrouwen gewonnen van enkele mensen uit haar directe omgeving, die na de begrafenis eigenlijk gezworen hadden nooit met de pers over Amy te praten.

Zo krijgen we een heel puur beeld van haar; een doodgewone tiener uit Londen, die rond haar zestiende in de muziek industrie belandt. In een interview uit die tijd zegt een vrolijk, eigenzinnig meisje:
Success to me is when you are free to make whatever you want and whoever you choose to work with.

Amy laat zien dat enkele verkeerde mensen in haar leven en de gigantische geldmolen waarin ze ongewild terecht komt niets van dit ‘succes’ overlaten en Amy compleet omver werpen. Ze is kansloos.

Mensen die met haar werkten noemen haar een oude ziel in een jong meisje. Een meisje dat kampte met vader-issues, omdat hij haar moeder verliet toen ze negen was en er daarna nooit voor haar was. Een meisje met zo een sterke wil, dat haar moeder haar niet aankon. Een meisje dat, als je goed naar haar teksten luistert, zeer intelligent en gevoelig was. Iemand die net als ieder ander geliefd wilde zijn door de mensen om haar heen.

Haar grote idool, Tony Bennett, waar ze tegen het einde van haar leven een duet mee opnam, zegt over haar: “Ze was niet zomaar een zangeres, ze was een jazz zangeres. Die willen helemaal niet voor 50.000 man spelen. Het gaat niet om de grootschaligheid, maar om de muziek.”

Amy zegt hierover in een eerder opgenomen interview: “I don’t want fame. I just want to make music. I’ll do anything for music. I’ll die for it. If I got famous, I’d go mad!”

En iemand anders zegt hierover: “They would eat her up alive.”

En zo gebeurt het. Ze wordt groot, heel groot. En zoals je naar The Titanic kijkt, zo zit je ook bij Amy in je stoel. De eerste ijsschots meldt zich als haar oma overlijdt, een sterke vrouw waar ze een hele hechte band mee had. Dan ontmoet ze haar grote liefde, Blake Fielder. De twee hebben veel gemeen, lijken zielsverwanten, maar helpen elkaar de neergaande spiraal in van drank en drugs.

Een belangrijk keerpunt lijkt wanneer ze in rehab kan gaan, maar haar vader claimt dat dat niet nodig is. Vanaf dan zie je het goedgebekte meisje uit Noord Londen langzaam verschrompelen tot een mager, somber slachtoffer van haar eigen ‘succes’.

I ain’t got the time and if my daddy thinks I’m fine
He’s tried to make me go to rehab but I won’t go, go, go.

En dat is wel sterk aan Amy. Je leert haar kennen als een grappige, oprechte en nederige vrouw en bent verontwaardigd wanneer je in een tv programma flauwe grappen voorbij ziet komen over haar verslaving, of wanneer je haar belaagd ziet worden door de pers. In de film wordt het geluid van flitsende camera’s verscherpt en de beelden zijn heftig, wanneer ze half wankelend een auto in probeert te komen en uithaalt naar de fotografen.
Want inmiddels ben je Team Amy. Je wilt het meisje daar weghalen en onder je hoede nemen. Dat willen haar twee hartsvriendinnen van vroeger ook en je krijgt echt een brok in je keel als je hen hoort vertellen over de grote onmacht die ze voelen bij de strijd tegen platenbazen, tour managers en Amy’s eigen vader. Een gevecht dat ze uiteindelijk allemaal verliezen.

De regisseur heeft al eerder films gemaakt over legendes en grote tragedies, waaronder de veel geprezen Senna. Een film over de charismatische, Braziliaanse autocoureur, die op 34 jarige leeftijd verongelukte tijdens een race. Net zoals Senna, zien we in Amy geen standaard ‘talking heads’, maar zijn beeld, interviews en de muziek knap verweven tot een verhaal dat je raakt. De regisseur gebruikt de liedjes –Amy schreef al haar teksten en muziek zelf- als leidraad voor de film. Omdat die heel persoonlijk en rauw zijn, kom je zo dichtbij de personage Amy Winehouse.

Dit is zo een film waarbij je in een heel andere stemming vertrekt dan wanneer je binnenkwam, een film over liefde voor muziek in zijn puurste vorm, in de vorm van een doodgewoon meisje uit Noord Londen.

We only said goodbye with words
I died a hundred times
You go back to her
And I go back to black

Image credit: AP Photo / Wikipedia

Leuk? Deel het even!
Written by

Na de Filmacademie is zij aan de slag gegaan als freelance editor. Ze maakte een paar uitstapjes naar regie en fotografie en heeft nu haar passie gevonden achter de schrijftafel. Kortom een verhalenverteller in hart en nieren. Volg Talia op Twitter: @taliatwiet

Typ en klik enter om te zoeken