Nu aan het lezen:

Al het goede komt in drieën (The Vengeance trilogy)

Al het goede komt in drieën (The Vengeance trilogy)

 

Zuid-Koreaanse regisseur Park Chan-Wook is al jaren het boegbeeld van de ‘Asian extreme’ films. Hij maakt hyper-gestileerde films met meestal extreem gewelddadige uitspattingen. Park Chan-Wook is zo’n regisseur die zich ergens tussen exploitatie en ware kunst begeeft. Misschien wel het meest vergeleken met Quentin Tarantino -die de regisseur enorm bewondert- en ook mede verantwoordelijk is voor de internationale doorbraak van Park Chan-Wook. Het was namelijk Tarantino die de film Old Boy bejubelde waardoor deze enorm bekend werd in het Westen. Ook won de film de Grand Prix Jury prijs van Cannes in 2004. Tarantino maakte deel uit van de jury.

Old Boy maakt samen met Sympathy for Mr. Vengeance en Sympathy for Lady Vengeance deel uit van The Trilogy of Vengeance. Officieel is het niet echt een trilogie aangezien het drie losstaande delen betreft, maar het overkoepelende thema (wraak) is bij allen aanwezig. Voor de westerse markt zijn deze films na de bekendheid van Old Boy later gebundeld als trilogie.

1. Sympathy for Mr. vengeance

Deze film draait om de doofstomme Ryu die koste wat kost zijn zus probeert te redden van een pijnlijke langzame dood die voorkomen kan worden door een nier transplantatie. Hij blijkt zelf niet in aanmerking te komen als donor. Als hij vervolgens in zijn zoektocht op de zwarte markt wordt bestolen en daarna ook nog eens zijn baan verliest, smeedt hij samen met zijn nogal radicale vriendin een plan om de dochter van zijn oud werkgever te ontvoeren voor losgeld. Dit loopt dusdanig fout dat niet alleen Ryu maar meerdere betrokkenen hun weg verliezen in een immorele wereld van razernij en wraak.

https://www.youtube.com/watch?v=PhZ8xGzyASE

2. Old Boy

De film volgt  Oh Dae-su, die in 1988 ontvoerd wordt zonder ogenschijnlijk motief. De enige manier van contact met de buitenwereld is de televisie waarop hij ontdekt dat zijn vrouw vermoord is en zijn dochter in een pleeggezin is geplaatst. Als Oh Dae-Su na maar liefst vijftien jaar wordt vrijgelaten begint zijn zoektocht naar zijn dochter, de ontvoerder en de reden waarom hem dit is aangedaan. Dit gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot en er zijn nog zat plotwendingen voordat je als kijker ontdekt wat er precies gaande is.

3. Sympathy for lady vengeance

Na dertien jaar onschuldig in de gevangenis te hebben gezeten voor de ontvoering en moord op een kind komt Lee Geum-Ja vrij met maar 1 doel in haar leven; wraak. Nadat ze haar dochter gevonden heeft besluit ze met wat ex-gedetineerden op zoek te gaan naar de leraar Mr. Baek die verantwoordelijk schijnt te zijn voor de gruweldaad. Zo komt ze erachter dat dit niet de enige daad is die Mr. Baek op zijn geweten heeft.

Wat de films met elkaar gemeen hebben is niet alleen wraaklust, maar ook het uitgangspunt die in alle gevallen absurd aandoen. We spreken hier dan wel over functionele absurditeit. Het bizarre gegeven zorgt ervoor dat de regisseur de diepste krochten van de psyche kan onderzoeken. Vandaar dat ik ook wel spreek over lichtelijke exploitatie. Ook het melodramatische spel van de acteurs doet soms overdreven aan alhoewel dat misschien ook wel een aspect is van de Zuid Koreaanse cultuur.  Het zijn stuk voor stuk top acteerprestaties, maar het kan even duren voordat je erin wordt gezogen. Als kijker denk je heel vaak; wat zou ik doen in zo’n totaal krankzinnige situatie? Het gaat ook -zoals de titels al doen vermoeden- over de mate waarin je sympathie kan hebben voor de gene die onrecht is aangedaan, en andersom ook de daders. Vooral als je gaandeweg de films erachter komt dat niet alles zo zwart-wit is als je in eerst instantie zou vermoeden. In het geval van deze reeks is dus duidelijk gekozen voor een groteske aanpak om zo de kijker een aantal moeilijke dilemma’s voor te leggen. Alhoewel het geweld heel realistisch en schokkend in beeld wordt gebracht en de drama authentiek aandoet, is vooral in de laatste 2 delen ook de nodige humor te bespeuren. Vandaar dat ook de vergelijking met Tarantino om de hoek komt kijken. Die humor is bij het eerste deel wel aanwezig maar meer op de achtergrond. Ook de hyper-gestileerde cinematografie van de latere delen zijn in Sympathy for Mr. Vengeance een stuk subtieler, wat niet wegneemt dat ook deze film mooi geschoten is.

Het eerste deel heeft mijn persoonlijke voorkeur, alhoewel ik Old Boy eerder aan zou raden als je nog niet bekend bent met het werk van Park Chan-Wook. Die film is een stuk toegankelijker dan zijn voorganger. Minste van de drie is het derde deel, puur omdat het thema dan al twee keer erg goed is uitgewerkt. Maar begrijp me niet verkeerd, Lady Vengeance is een prachtige film die eigenlijk net zo de moeite waard is als de voorgaande delen.

Mocht je ze gaan bekijken, doe het nu het nog enigszins winter is want iedereen weet; Revenge is a dish best served cold.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken