Nu aan het lezen:

A Simple Favor

A Simple Favor

 

Met Bridesmaids, The Heat en Spy was komedieregisseur Paul Feig bezig aan een fijne ‘winning streak’, maar deze kwam tweeënhalf jaar geleden tot een pijnlijk einde met zijn remake van de klassieker Ghostbusters. Het is de vraag in hoeverre die flop hem aan te rekenen valt (het onzalige doch onvermijdelijke plan voor deze remake kwam immers niet van de regisseur), maar het eindresultaat was op zijn zachtst gezegd een film waarin Feig zich niet bepaald van zijn beste kant liet zien. Om na een dergelijke uitglijder je carrière weer op de rails te krijgen, is het zeer verleidelijk terug te grijpen op oude successen, maar bewonderenswaardig genoeg heeft Feig ervoor gekozen iets nieuws te proberen.

Het probleem is echter dat hij daar totaal niet toe in staat is. Sterker nog: voor een thriller als A Simple Favor blijkt Feig zo mogelijk nog minder geschikt dan voor de Ghostbusters-remake. Je kunt gerust spreken van een stevige miscast (of noemen we dat bij regisseurs een ‘misdirect’?), resulterend in een film die laat zien hoe desastreus een dusdanig verkeerde aanstelling kan zijn. Want waar een gemiscaste acteur slechts een enkel onderdeel vormt van een film, zijn de vingerafdrukken van een ongeschikte regisseur praktisch elke minuut zichtbaar. Dat betekent helaas dat basiselementen die op zichzelf beschouwd prima zijn (acceptabele plot, degelijke acteurs), allemaal begraven liggen onder een heel dikke laag Paul Feig. Geen slechte regisseur, maar overduidelijk wel een die totaal niet met dit materiaal uit de voeten kan.

Feig blijkt namelijk voor A Simple Favor nauwelijks afstand te kunnen nemen van zijn gebruikelijke komediestijl. Hoewel het gelijknamige bronmateriaal (een literaire thriller) en het daarop gebaseerde scenario (verzorgd door een scenariste zonder komedie-ervaring) geen enkele voedingsbodem bieden voor lollige taferelen, poogt Feig zijn film constant te kruiden met zijn vertrouwde cringe-humor. Veel echte grappen zijn er niet, maar het improvisatie gedreven acteerwerk is nauwelijks anders dan in Feigs vorige films. Hoofdrolvertolkster Anna Kendrick lijkt zelfs het acteeradvies te hebben gekregen maar gewoon te doen wat Kristen Wiig voorheen deed. Dat zou misschien kunnen werken met de juiste ‘straight men’, maar die zijn (zoals wel vaker bij Feig) ver te zoeken. Aldus bevat de plaatselijke basisschool een stel bitchy ouders die recht uit De Luizenmoeder lijken te zijn weggelopen en worden bijrolvertolkers, die een functie zouden moeten hebben in het verhaal, alleen ingezet om scènes op te leuken.

En dat terwijl het uitgangspunt lang niet onaardig is. Er valt best wat te doen met een eenzijdige vriendschap tussen twee jonge moeders, waarvan er een verdwijnt waarna de ander het aanlegt met diens achtergebleven echtgenoot. Vanwege de verdwenen vrouw die er een geheel eigen agenda op na blijkt te houden, doet A Simple Favor regelmatig denken aan Gone Girl, maar kan de vergelijking daarmee op geen enkel punt doorstaan. Dat komt vooral omdat de film toonmatig een rommeltje is en Feig duidelijk geen interesse heeft in het visuele aspect van filmmaken, maar ook gewoon doordat alle plotwendingen al ruim van tevoren worden ingeseind. Zo schiet Feig zich al gelijk in de voet wanneer hij Blake Lively een dik aangezette femme fatale-introductie geeft en haar dialogen in de mond legt die duiden op een duistere inslag. Dit is geen wolf in schaapskleren, maar eerder in een wolf in een Satudarah-jas.

Het moge duidelijk zijn dat A Simple Favor baat zou hebben gehad bij een andere regisseur, maar als gedachte-experiment is het interessant na te denken hoe de film had kunnen werken als Feig dingen anders had gedaan. De oplossing is best eenvoudig: een scherpe genrewissel. Gewoon de film beginnen als de luchtige komedie die je van deze regisseur verwacht, maar vervolgens halverwege ineens overschakelen naar een bloedserieuze thriller. In plaats daarvan is het de gehele speelduur een luchtige Feig-film met allerlei totaal uit de toon vallende thrillerelementen. Het doet denken aan YouTube-filmpjes waarin wordt getoond hoe bekende films eruit zouden zien wanneer ze door totaal andere regisseurs waren gemaakt, bijvoorbeeld X-Men door Wes Anderson of Up door Michael Bay. A Simple Favor is in feite Gone Girl geregisseerd door Paul Feig. Alleen dan niet als een lollige neptrailer van twee minuten, maar een serieus bedoelde film van twee uur.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken