Nu aan het lezen:

A Casa Tutti Bene

A Casa Tutti Bene

 

De premisse van A Casa Tutti Bene laat zich al binnen de eerste minuten raden. Leden van een uitgebreide familie reizen af naar de gouden bruiloft van de mater en pater familias op een pittoresk eiland voor de kust van Napels. Ondanks het feestelijke vooruitzicht zijn de eerste barsten in de façade al te zien.

Zo heeft het grote gezin al wat breuken moeten doorstaan. Toch is iedereen uitgenodigd door Alba en Pietro, die vijftig jaar getrouwd zijn. Elettra, de ex van hun zoon Carlo, is ondanks de scheiding een lievelingetje. Hun puberende dochter komt ook mee vergezeld door haar vriendje. Minder geliefd is neef Riccardo die maar niets van zijn leven bakt en iedereen steeds om geld of andere gunsten vraagt. Gianmarco Tognazzi zet hem neer als een aso die steeds maar schunnige grappen maakt. Hij heeft een jongere vrouw aan de haak geslagen die zwanger van hem is. Geldnood drijft ze tot wanhoop, terwijl ze moeten aanzien hoe goed de rest het doet. En dan is er nog Paolo, de jongste zoon van het gezin, een schrijver. Zijn vrije levensstijl contrasteert natuurlijk met de levens van broer Carlo en zus Arianna die vastzitten in hun werk en relatie.

Gabriele Muccino die bekend werd met Italiaanse publieksfilms maakte de sprong naar Hollywood nadat Will Smith hem had gevraagd voor The Pursuit of HappynessEen film die als je er nu op terugkijkt een ongezonde obsessie heeft met het najagen van de Amerikaanse droom en daarnaast ook nog eens het beroep van effectenmakelaar verheerlijkt. Ironisch, gezien zij de Amerikaanse economie zo om zeep hebben geholpen.

Muccino is niet iemand van de harde maatschappijkritiek en natuurlijk hoeft dat niet altijd. In A Casa Tutti Bene blijft dat element beperkt tot wat neerbuigende uitspraken van Ricardo over communisten, maar over politiek wordt verder niet geruzied aan tafel. De setting is meer Tsjechoviaans te noemen met zijn echo’s van het toneelstuk Oom Vanyna. Zo gaat het om spanningen die ontstaan door de positie die iemand binnen het gezin heeft en de aandacht en affectie die zo’n positie met zich meebrengt. Zaken die altijd ongelijk worden verdeeld in een familie en op de lange termijn leiden tot jaloezie en verbittering.

Paolo is duidelijk een favoriet van zijn ouders. Als jonkie mocht hij zijn passie achtervolgen in tegenstelling tot zijn oudere broer Carlo die hard moest werken en zijn artistieke dromen op moest geven. Ricardo snakt natuurlijk ook naar erkenning, maar wordt door iedereen gezien als een mislukkeling. Dit soort tegenstelling worden scherper naarmate de film vordert. De samenkomst heeft nog wat Italiaanse charme in zijn eerste helft ook al is het van de variant die je terugziet in pastareclames en vakantiefolders.

De sfeer slaat om in de tweede helft. Wegens een storm gaat de veerboot niet meer. Iedereen wordt gedwongen om op het eiland te blijven. Een situatie die de spanning verhoogt en die nog eens wordt aangedikt door een eetlepel oud zeer en een vleugje overspel. Zelfs de porties van heerlijke streekgerechten kunnen de gemoederen niet meer bedaren vanaf dat moment.

Natuurlijk wil de film iets zinnigs zeggen over liefde en familie, maar de boodschap blijft steken in gemeenplaatsen. Een mate van schone schijn en emotionele diplomatie bepaalt in hoeverre elk gezin zijn eigen tekortkomingen goed praat of negeert. Wat vooral opvalt aan Muccino’s visie op de Italiaanse hoeksteen van de samenleving is dat vrouwen er niet goed vanaf komen en als brave heiligen de last maar moeten dragen. Twee van de echtgenotes hebben hun leven om hun man gebouwd. De een is blind voor zijn ontrouw en gelooft in zweverige boeddhistische theorieën over verbondenheid. Ze is ook het meest irritant in haar onnozelheid. De nieuwe vrouw van Carlo is een jaloerse feeks die zich al gelijk stoort aan zijn ex en ook nog eens zijn dochter van hem probeert te vervreemden. Gaandeweg is zij niets meer dan een ongeleid projectiel dat dient om het verhaal te laten escaleren.

Je vermoedt dat Muccino graag diepe levensvragen wil behandelen in de vorm van een sugared pill: een bittere realistische boodschap omgeven door een zoet laagje dat makkelijk doet slikken. Zijn realisme voelt echter aan als te gemaakt en te dik aangezet. De premisse is ook te doorzichtig. Vooral als je doorhebt dat iedereen een typetje speelt die als enige functie heeft om een familiedrama op gang te helpen. Vergelijk het met het complexere L’heure d’été van Olivier Assayas, waar onvrede en conflicten binnen een gezin subtiel uitgespeeld worden, en waar tragiek voortkomt uit kleine details. Ondanks alle emoties die te zien zijn in A Casa Tutti Bene is de tragiek afwezig. Het is alsof je met je minst favoriete oom of tante aan tafel zit en geen kant op kan. Misschien wel een herkenbare situatie, maar na verloop van tijd gewoon erg vervelend.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken