Nu aan het lezen:

5 sci-fi films die je moet zien op Netflix

5 sci-fi films die je moet zien op Netflix

 

Iedere maand voorzien we je van 5 aanraders binnen het gekozen thema op Cine, van onbetwiste klassiekers tot hedendaagse kitsch. De lijst is op willekeurige volgorde samengesteld, maar als je van sci-fi in de breedste zin van het woord houdt zit er altijd iets voor je tussen. Mocht juni toch niet die zomerse maand worden waar we allemaal zo vurig op hopen; geen nood, Cine.nl navigeert je door de massieve zee aan (science-fiction) content.

I Am Legend

Francis Lawrence apocalyptische drama thriller uit 2007, met Will Smith als laatst overgebleven badass/hondenmens/kolonel/wetenschapper. Aan hem de schone taak om de plaag die de mensheid tot een soort vampierenzombies heeft gedegradeerd uit te roeien. Smith speelt de rol van Robert Kaplan ingetogen en geloofwaardig. Geen oneliners en misplaatste stoerdoenerij, maar veel waterige ogen en meeslepende emotie. Een tweede deel werd vorig jaar aangekondigd door Warner Bros maar door het afwijzen van Will Smith heeft men daar (gelukkig) vanaf gezien.

12 Monkeys

twelve-monkeys_592x299

De film die je minimaal twee keer moet hebben gezien om het volledige plaatje (deels) te begrijpen. Terry Gilliams klassieker combineert tijdreizen met de almaar achteruitgaande mentale gezondheid van Bruce Willis. Zet een jonge, maniakaal acterende Brad Pitt daartegenover en je hebt een van de beste sci-fi films –met als thema tijdreizen– uit de jaren 90. De film zet de paradoxen van tijdreizen op een geloofwaardige manier neer, maar ook psychoses, waanideeën en de rechten van dieren worden aan de kaak gesteld. Met een overkoepelend verhaal over liefde en de bereidwilligheid om de aarde ‘terug’ te geven aan de natuur, is 12 Monkeys een must-see voor fans (en non-fans) van het genre.

The Fountain

notesoncelluloid-fountain-650

Darren Aronofsky’s oogstrelende sci-fi epos, waarin Hugh Jackman en Rachel Weisz de hoofdrollen vertolken is heel veel tegelijk. Jackman zweeft, vecht tegen Maya’s als 16de eeuwse conquistador, ontdekt mogelijk een manier om veroudering tegen te gaan als 21ste eeuwse wetenschapper en doet dat terwijl hij door een soort orb door tijd en ruimte reist en leeft van het sap van een mythische boom. Ondertussen huilt hij overvloedige tranen, veelal in close-up gefilmd. Horen al deze zaken thuis in één film? Het antwoord is nee, niet in een ‘gewone’ film. Maar Aronofsky, (PI, Requim for a Dream) was er ook niet op uit om een gewone film te maken.

Drie verhalen waarin Weisz de vrouw speelt van Jackman –in verschillende gedaantes– lopen door elkaar heen en komen uiteindelijk samen. De Jungiaanse beelden en het sterke spel van Jackman en Weisz houdt het absurde verhaal enigszins geaard, want zonder de emotionele binding met de hoofdrolspelers was deze film niet meer geweest dan heel veel symboliek en een aantal niet helemaal tot wasdom gekomen ideeën. Desalniettemin is dit voor liefhebbers van bijvoorbeeld 2001: A Space Odyssey verplicht kijkvoer.

Moon

18dxk8ncl2h86jpg

Dat eenzaamheid en wanhoop vaak de drijfveer achter waanbeelden en desillusie zijn, bewijst een subliem acterende Sam Rockwell in de dystopische sci-fi drama Moon. Met de stem van Kevin Spacey als ruimterobot GERTY en de steriele, witte decorstukken –zoals bijna alle gewichtige sci-fi films na 1968– en alleen de aanwezigheid van Sam Rockwell is Moon geen actievolle sci-fi. Na de gigantische plottwist (die ik ondanks de hints in de trailer hier onbenoemd laat) wordt Moon meer en meer een head-trip. Met elementen van mysterie en de oprechte nervositeit en angst die Rockwell overvallen zodra hij verdwaalt raakt in het onbekende buitenaardse landschap.

Moon doet daarin denken aan de serie Lost: een geconflicteerd personage, op zoek naar antwoorden over zijn benarde en bizarre situatie–en dus op zoek naar antwoorden over zijn bizarre verleden. Hoewel de derde akte van de film gebaat zou zijn bij meer thrills –of de low-key humor van het eerste gedeelte– is Moon een heerlijke film. Groot maar klein qua schaal en ambitie, en overlopend van emotie en filosofie.

Minority Report

minority-report-precog

“What keeps us safe, keeps us free”, is de propagandistische boodschap die de controversiële Pre-Crime Division (een speciale eenheid van 3 ‘Precogs’ die moordenaars identificeert voordat ze de moord plegen) van Washington op het volk loslaat in 2054. De inherente contradictie in die boodschap lijkt net zo waardeloos te zijn voor de wereldleiders in Steven Spielbergs fantastische en immer relevante modern-day-classic, als voor onze echte wereldleiders in 2016. Voortbordurend op een kort verhaal van de grootvader van science fiction, Philip K. Dick, en in navolging van het onderschatte A.I. is dit Spielbergs absolute sci-fi meesterwerk.

Ethische en filosofische vraagstukken worden oogverblindend mooi omkadert in dit fraaie anderhalf uur aan pop-entertainment. Opzoek naar actie en opwindende achtervolgingsscenes? Geen zorgen, Minority Report heeft dat. Diepere betekenis geven aan het woord vrijheid? Check. De keuze maken tussen rauwe, echte gevoelens en menselijk handelen, of de narcotiserende werking van lege, nagebootste veiligheid? Allemaal aanwezig. Tom Cruise, Colin Farrell en vooral Max von Sydow als de baas van de Pre-Crime Division zetten hun beste beentje voor.

Naar het einde toe schrijft het script zichzelf een beetje een hoekje in, waardoor een reeks aan whodunit clichés niet voorkomen kan worden. Toch kent Minority Report een Spielberg in bloedvorm, als verhalenverteller en ambachtsman, waarbij de krachtige boodschap het medium ver overstijgt.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken