Nu aan het lezen:

Animonday: Interview met Anna Eijsbouts

Animonday: Interview met Anna Eijsbouts
In Animonday kun je elke maandag terecht voor een verse dosis animatienieuws, aankondigingen van animatiefestivals, -retrospectieven en -events. Daarnaast ook teasers, trailers, leaders, virals en ander geanimeerd vermaak.
Vorige week stond ik even stil bij het succes van Nederlandse en Belgische animatoren op de 17e editie van het Hiroshima International Animation Festival. Filmmaakster Anna Eijsbouts won een Special Prize voor Hate for Sale, haar animatiefilm gebaseerd op een gedicht van Neil Gaiman. Ik sprak met Anna over haar festivalervaringen op het Hiroshima International Animation Festival en dat leverde genoeg materiaal op voor deze Animonday. Volgende week spreekt de Vlaamse filmmaakster Britt Raes over haar ervaringen op het Anibar-festival in Kosovo.
Traject
LvH: ‘Hoe verloopt het traject van een film die ingestuurd wordt voor een festival? Op een bepaald moment was Hate for Sale af, hoe gaat het daarna verder?’
AE: ‘Ik ben heel blij dat Ursula van den Heuvel van KLIK de distributie deed. Ik heb dat de eerste paar maanden zelf gedaan en dat is ingewikkeld en tijdrovend werk. Ursula heeft dat ook jaren voor het NIAF (Nederlands Instituut voor Animatiefilm, in 2015 opgedoekt door bezuinigingen op cultuur door Rutte II) gedaan en doet al een aantal jaar distributie via KLIK. Zij heeft de kennis en het netwerk om de film de wereld in te sturen en daardoor is de film onder andere op Hiroshima terecht gekomen.’
Financiën
LvH: ‘Festivals hebben een call for entries, maar aan sommige festivals is daar inschrijfgeld mee gemoeid. Dat is ook nog eens een belemmerende factor. Hoe bepaal je voor welke festivals je je film instuurt?’
AE: ‘Ik had mazzel want aan Hate for Sale zat geen funding vast, het is een zelf gefinancierde film. Maar ik heb van het Filmfonds afwerkingssubsidie gekregen, waardoor ik het geluid kon laten verbeteren en afmixen en de distributie aan iemand anders kon delegeren. Ik ben heel erg blij dat het Filmfonds mij toch nog financieel gesteund heeft in een late fase. Daarnaast hebben het Stimuleringsfonds en EYE International de reis bekostigd, anders had ik niet naar het festival gekund.’
Gastvrijheid
LvH: ‘Hoe werd je ontvangen door het festival?’
AE: ‘Het festival zelf zorgde voor een hotelkamer en alle filmmakers kregen een tas met het programma van de week, uitnodigingen voor feestjes en een  envelop met geld om te eten en te leven toen we er waren. Je kan er enorm lekker eten, het is allemaal ongelofelijk goed en goedkoop, maar het is een onmogelijk land om vegetariër te zijn. Je denkt dat je het redelijk goed hebt gedaan en geen vlees bestelt, maar in retrospect zit vrijwel overal bouillon in getrokken is van botten en vissen en koppen.’
Festivalschema
LvH: ‘Hoe zag je festivalschema er uit?’
AE: ‘Deels was het standaard heel veel films kijken, maar het was ook veel netwerken met mensen van Japanse universiteiten, veel andere filmmakers en andere nieuwe mensen leren kennen buiten mijn vertrouwde Europese netwerk. Het festival had een picknick georganiseerd in een dorpje waar plaatselijke specialiteit wasabi maken is, daar gingen we met vier bussen naartoe. We hebben er gezwommen in een beekje en er werd een traditioneel toneelstuk speciaal in het Engels opgevoerd door het enige Japanse theatergezelschap dat dit doet in Japan. De filmcompetities waren allemaal in de avond en de screening van Hate For Sale was op de één na laatste avond. De dag erna was de awarduitreiking met een persconferentie en het slotfeest was op het dak van een wolkenkrabber in de stad.’
Hiroshima
LvH: ‘Waar speelt het festival zich af?’
AE: ‘Het festival was in Hiroshima in het Aster Plaza, dat is een heel groot conferentie/bioscoop/hotelcomplex. De festivalgasten zaten verspreid over drie verschillende hotels, waarvan sommigen (waaronder ik) in het Aster Plaza zelf. Dat was aan de ene kant heel handig, want ik kon ’s ochtends uit mijn bed rollen en dan meteen kon aanschuiven bij een workshop, maar het hotel had wel een curfew om één uur ’s nachts en dat voelt heel beperkend. In een festival heb je toch de leukste tijd in de bar na de screenings. Tegenover Aster Plaza was bijvoorbeeld een heel leuke klein Mexicaans veganistische bar/restaurant, Otis. Hier kwam het hele festival nog een keer samen na de georganiseerde feestjes. Er was goede muziek, soms live, en er hing een losse sfeer.  Allerlei beroemde animatoren waaronder bijvoorbeeld Yuri Norstein hebben hier op de muur getekend en degene die de bar runt is dusdanig bevriend met gasten van het festival en dat hij met zijn band al een keer in Estland heeft opgetreden op uitnodiging van een animator.’
Historie
LvH: ‘In hoeverre beïnvloed Hiroshima en de historische bagage van de stad het festival?’
AE: ‘Ik heb er jaren van gedroomd om naar Japan te gaan. Ik ben gefascineerd door het traditionele Japan; het shintoïsme, het oude design en de manier waarop ze verhalen vertellen. Het is het land van mythevorming in het dagelijks bestaan. Hiroshima is een indrukwekkende stad met heel veel littekens, dit voel je in alles wat er nog staat, maar vooral in wat er mist en daarmee in de moderne lelijkheid van de stad. Er is heel veel geschiedenis weggeblazen door de atoombom. Ik heb zoveel respect naar de slachtoffers van die ongelofelijke misdaad. Mijn film gaat over hoe haat meer haat voortbrengt, maar Hiroshima geeft juist heel veel hoop: haat bracht daar love and peace voort, de twee woorden die alles in die stad lijken te leiden. Er is geen hang naar wraak, meer de hoop dat nooit meer iets van deze schaal dan ook zal gebeuren en daar werken ze hard aan. De foto’s die de Amerikanen zelf hebben gemaakt en naar huis hebben gestuurd van Hiroshima na de atoombom zijn nog steeds zeer confronterend om te zien. Dat ze daarna ook Nagasaki hebben gebombardeerd, daar kan ik alleen maar woedend van worden. Dat de bewoners van Hiroshima niet die woede laten spreken, maar in plaats daarvan een liefdevolle boodschap uitdragen was heel inspirerend aan de stad.’
Schaduwzijde
LvH: ‘Het klinkt allemaal heel inspirerend en bijna utopisch, waren er ook minder leuke ervaringen?’
AE: ‘Nou ja, echt vegetarisch eten is dus lastig. En verder heb ik nog nooit zo’n slechte dierentuin gezien als in Himeji. Twee ijsberen zitten op dertig vierkante meter beton met een plasje om in te duiken terwijl het 33 graden is, een olifant staat eenzaam heen en weer te wiegen in de volle zon op een paar vierkante meter zand waarboven één tak van één boom buiten de omheining een minimale hoeveelheid schaduw over één oor geeft, en zo stonden de rest van de beesten er ook bij. Dat is gewoon dierenmishandeling. Het lijkt in mijn beleving haaks te staan op zenboeddhisme. Dat is op zich heel mooi, zoals de meeste religies, maar als je kijkt naar hoe er met dierenrechten en ook vaak met mensen uit andere culturen om wordt gegaan, valt er nog wel wat te winnen. Ik heb vrijwel alleen maar uiterst vriendelijke mensen ontmoet in Japan, maar op bepaalde vlakken blijkt eronder een ontzettende hardheid. Japanners worden nog steeds opgevoed met het idee dat ze superieur zijn, vooral over immigranten uit Korea en de inheemse bevolking. Maar laten we wel wezen, het is niet alsof het in Nederland nou heel veel beter is. Daar gaat mijn film ook over dus dat is lekker relevant. Ik bedoel, Stef Blok moet gewoon weg, het is een schande dat hij er nog zit.’

 

 

 

 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken