Nu aan het lezen:

Annihilation

Annihilation

Luuk van Huët en Eline Soumeru keken Annihilation. Eline heeft de boeken waarop de film is gebaseerd gelezen, Luuk niet. Samen bespreken de film. Wees gewaarschuwd, de recensie staat VOL MET SPOILERS.

Lena (Natalie Portman), een bioloog en voormalig soldaat, gaat op missie om uit te zoeken wat er is gebeurd met haar man in Area X AKA The Shimmer, een sinister gebied dat zich uitstrekt over de Amerikaanse kust. Wanneer zij en haar team het gebied betreden, ontdekken ze een wereld van muterende en gemuteerde flora en fauna, even gevaarlijk als mooi, die zowel hun leven als hun geestelijke gezondheid bedreigt.

ES: ‘OK Luuk, jij hebt de boeken niet gelezen, dus jij mag eerst.’

LvH: ‘Ik kan me herinneren dat jij heel enthousiast over de boeken vertelde en heb toen een mental note gemaakt om ze eens te lezen, maar daar is deze filistijn dus niet aan toegekomen. Ik moet zeggen dat ik Annihilation een van de geslaagdere Netflix-films vind, al was het dan volgens Alex Garland niet de bedoeling dat de film niet in de bios verschijnt. Het eerste half uur meandert een beetje en de beslissing om de film te openen met de debriefing van Lena zorgt ervoor dat je het lot van haar reisgenoten al kent, wat de spanning een beetje uit de film haalt, maar je leert Portmans personage kennen en haar band met haar echtgenoot Kane (Oscar Isaac) die haar motiveert om de missie aan te nemen wordt hierdoor tastbaar gemaakt.’

ES: ‘Klopt, ik heb behoorlijk wat mensen zover gekregen om de boeken ook te lezen. Ik was van tevoren dan ook behoorlijk zenuwachtig, boekverfilmingen blijven natuurlijk altijd spannend, helemaal als het om een science-fiction-trilogie gaat. In de boeken heeft het personage van Portman geen naam, en word alleen maar bij functie genoemd: bioloog. Overigens is het boek ook helemaal vanuit haar perspectief geschreven. Het is namelijk het dagboek dat ze bijhoudt tijdens haar verblijf in Area X. Ze is trouwens ook helemaal niet aardig, tamelijk lomp zelfs. De manier waarop Portman haar neerzet is een stuk sympathieker.’

LvH: ‘Als we de grapevine moeten geloven, is de film op Netflix terecht gekomen omdat Paramount-financier David Ellison Garland en zijn producent Scott Rudin onder druk had gezet om de film minder ‘intellectueel’ te maken en Portman sympathieker. Blijkbaar zijn er reshoots gedaan, maar hebben Garland en Rudin uiteindelijk voet bij stuk gehouden. Sowieso is het vrij zeldzaam dat een film gedragen wordt door een vrouwelijke cast, met naast Portman Jennifer Jason Leigh, Tessa Thompson, Gina Rodriguez en Tuva Novotny als expeditieleden. Het acteerwerk is puik, al krijgen Rodriguez, Thompson en Novotny iets te weinig te doen. Maar wat ze met hun schaarse achtergrondmateriaal weten over te brengen, is zeer de moeite waard.’

ES: ‘Wat ik ook erg fijn vond is dat alle vrouwen slimme, bedachtzame mensen zijn die geen domme dingen doen om zichzelf in gevaar te brengen. Denk aan de wetenschappers uit Prometheus, mensen die specialisten zijn in hun vak, die vervolgens super domme beslissingen nemen gerelateerd aan hun vakgebied (deze astrobioloog gaat even kijken in deze vleesbloem… oepsie!). Area X is een plek waar je de rillingen van krijgt, maar het is lang niet zo’n gevaarlijke plek als in de film. Er is een moment in het boek dat de expeditie een dolfijn ziet zwemmen in het moeras. Als ze het beest van dichtbij zien zouden ze kunnen zweren dat de dolfijn mensenogen had. Het is een bizar moment in het boek, een van de eerste echte tekenen dat er iets goed mis is in Area X. In de film doen ze het behoorlijk goed als het beer/zwijn/mens monster…’

LvH: ‘Manbearpig?’

ES: ‘Juist, Manbearpig, de dames een bezoek brengt. Wat een moment was dat.’

LvH: ‘Garland heeft naar eigen zeggen het boek niet herlezen voordat hij het script schreef omdat hij een eigen draai aan het verhaal wou geven. Ik heb het vermoeden dat een meer getrouwe verfilming wellicht nog meer problemen bij geldschieters zou hebben opgeleverd.’

ES: ‘Als dit al te “moeilijk” was voor mensen, dan verdienen we inderdaad alleen nog maar Marvel en DC-films tot het einde van de mensheid. Ik heb trouwens niks tegen die films hoor, maar kom op! Enfin, ga door Luuk.’

LvH: ‘Waarschijnlijk eerder nog meer Transformers-spinoffs en Bright 2: Bright Harder.’

ES: ‘Bright 2: Be Brighter.’

LvH: ‘Kijk uit, als we in Movie Title Pun Mode belanden dan blijven we bezig.’

ES: ‘Ok sorry, nog één: 2 Bright 2 Furious. Zo, klaar.’

LvH: ‘Het blijft flabbergasting dat na vele decennia van bewijs dat verveelde Mormoonse huisvrouwen niet de allerbeste graadmeter zijn voor kwaliteitscinema, maar dat deze wel grotendeels het testpubliek vormen waarmee Hollywoodbobo’s proberen te voorspellen of films succesvol zullen zijn of niet. Daarom maakt men in Hollywood te vaak films voor het bioscooppubliek uit Idiocracy, in plaats van gelaagd en uitdagend werk. Annihilation is wat dat betreft voor mij een geslaagde fusie van arthouse cinema en intelligente blockbuster. Voor de cinefiel echoot het werk van Tarkovski lekker door (specifiek Stalker en Solaris), literatuurnerds zijn misschien teleurgesteld dat de verfilming meer wegheeft van H.P. Lovecraft’s The Colour out of Space dan de boeken, de horrorfan kan smullen van een paar behoorlijk disturbing scènes en eenieder die wat meer van zijn films verlangt dan slow-motion ontploffingen, hefschroefvliegtuigen en pronte boezems zou de film moeten kunnen waarderen.’

E: ‘Eens. Ik moet eerlijk bekennen dat het me enige moeite gekost heeft om mijn ervaring met het boek los te koppelen van de film. Daarvoor is de film toch te veel een eigen interpretatie geworden van Garland, zoals je al zei Luuk. Na een tweede keer kijken is het uiteindelijk toch wel gelukt, mede door het feit dat de film er bij vlagen toch echt in slaagt het ongemakkelijke gevoel uit het boek op het scherm te krijgen. Nu vind ik het eigenlijk alleen nog maar meer zonde dat de film geen gewone bioscooprelease gehad heeft bij ons. Ik had deze film graag op een groot scherm gezien. Wat jij Luuk?’

LvH: ‘Ik zou de film zeker op een groot scherm willen zien, al was het alleen al voor de visual effects. The Shimmer is een bijzonder intrigerende plek geworden met gruwelijke ondertonen, maar ook met een zekere gewetenloze schoonheid. Het leek een beetje op recente kunst gemaakt door algoritmes van Google, vervreemdend en tegelijkertijd moeilijk om van weg te kijken. Wellicht kunnen we hier wat mee doen met onze Open Air Screenings?’

E: ‘Heel graag. Pretty please, Netflix?’

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken