Nu aan het lezen:

De 10 beste films van 2017 volgens Julius Koetsier

De 10 beste films van 2017 volgens Julius Koetsier


Het is een goed jaar voor horror, daar lijkt iedereen het over eens. Dat zie je vaker, als de indruk bestaat dat het slecht gaat met de wereld. De horror van 2017 kijkt terug en vooruit.

Get Out is bijvoorbeeld een traditionele, haast ouderwetse horrorfilm, maar met een actueel thema. Racisme, ontmenselijking en culturele toe-eigening zijn zelden zo gelaagd en complex besproken in een genrefilm. Dat thema is zeldzaam, maar horror met subtekst dit jaar niet. Zie ook Raw, die het klassieke horrorthema van angst voor vrouwelijke seksualiteit gebruikt voor een komisch coming of age-verhaal. Of The Girl With All the Gifts, die subtieler dan Get Out omgaat met een soortgelijk onderwerp. Het is waarschijnlijk de engste zombiefilm ooit gemaakt (niet dat dat veel zegt), en de eerste in tijden die echt iets nieuws doet met het genre.

Nog een horrorfilm die traditionele genre-elementen combineert met een hedendaagse blik is Personal Shopper. Communicatie is de afgelopen jaren een stuk gemakkelijker geworden, maar de grens ligt nog steeds bij de dood – en dat accepteert het titelpersonage niet. Kunnen de doden sms-en? Regisseur Olivier Assayas is met zijn gedachten in de 21e eeuw, maar is stilistisch geïnspireerd door, afwisselend, traditionele spookverhalen en het modernisme van de jaren 60. Kristen Stewart speelt prachtig naturel de stille wanhoop van iemand die het rouwproces niet kan afsluiten. Oneindige rouw zien we ook in A Ghost Story. Dat een spook nooit stopt met rouwen, spreekt voor zich. Een overweldigende film met, sorry, Casey Affleck, die nog steeds niet heeft geboet voor zijn misdaden, maar helaas in goede films blijft verschijnen. Zoals ook Manchester by the Sea. Weer een rouwdrama, ditmaal zonder bovennatuurlijke elementen. Wel met een verrassende hoeveelheid humor, zoals vaak geldt voor de beste tragedies. Menselijk gedrag is nu eenmaal grappig. Niet dat Manchester by the Sea bij de Golden Globes voor beste komedie genomineerd had moeten worden, hoor.

Een film die wel in die categorie thuishoort is The Square, een satire op de kunstwereld, en vooral de geprivilegeerde mensen die daar de dienst uitmaken. Maar de echte komedie van het jaar is The Big Sick, een autobiografische romcom, geschreven door Kumail Nanjiani en Emily Gordon, over de eerste maanden van hun relatie. Dat klinkt wat vies, met je partner een romantische komedie schrijven over jullie relatie – maar als je meemaakt wat Nanjini en Gordon overkwam, zou het gekker zijn om dat níet te doen. Ik heb nog vaker en harder gelachen om Girls Trip, maar daarvan is het verhaal helaas niet heel sterk. Wat het niet minder absurd maakt dat briljante wild card Tiffany Haddish werd gesnubt door de Golden Globes. Ook dit jaar dus weer awards-controverse. Het feit dat het prachtige Moonlight – ik hoef maar aan die film te denken om een traan te laten – de onwaarschijnlijke Oscarwinnaar was, betekent immers niet dat er geen ongelijkheid meer bestaat in Hollywood. Wie meer wil leren over racisme kijkt de documentaire I Am Not Your Negro. Samuel L. Jackon leest voor uit het werk van schrijver James Baldwin, die messcherp en glashelder de geschiedenis van raciale onderdrukking in Amerika ontleedt. Baldwin overleed in 1987, maar zijn woorden zijn nog actueel. Mooi voor een double bill met Get Out.

Verder genoot ik bijzonder van The Handmaiden, Okja, I Am Not a Serial Killer, Your Name, Bad Black, War for the Planet of the Apes, The Killing of a Sacred Deer, Paddington 2, John Wick 2 en Star Wars: the Last Jedi.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken