Nu aan het lezen:

De 10 beste films van 2017 volgens Bouke van Eck

De 10 beste films van 2017 volgens Bouke van Eck


Ook ik heb geen volgorde aangebracht in mijn tien films. Ze liggen allemaal dicht genoeg bij elkaar qua kwaliteit en verschillen genoeg qua vorm en inhoud om ze op volgorde zetten praktisch onmogelijk te maken. Sterker nog: ik heb tijdens het schrijven van dit stuk nog films vervangen. Omdat het gevoel bij de ene film niet goed genoeg was en omdat ik nog een waardevolle toevoeging zag.

Als eervolle vermelding wil ik de actiefilms van dit jaar benoemen. Er staat geen echte actiefilm in mijn lijst, hoewel The Last Jedi een paar heel degelijke scènes heeft. Maar de kwaliteit van de actie in films als Atomic Blonde, Baby Driver, John Wick 2 en Logan mag niet onvermeld blijven. Ook Marvel had een goed jaar met Guardians of the Galaxy Vol. 2 en Thor: Ragnarok die beide in de fijne hoek van dat filmische universum zaten wat mij betreft.

20th Century Women

Even was ik bang dat ik naar een film vol vrouwen zat te kijken die uiteindelijk alleen om de man, of eigenlijk de jongen, draait. Die vrees bleek ongegrond. In 20th Century Women viert Mike Mills (Beginners) de vrouwen die hem hebben gevormd. De personages van Annette Benning, Greta Gerwig en Elle Fanning krijgen alle ruimte om hun eigen motivaties na te jagen. Ze bestaan duidelijk niet slechts in verhouding tot Jamie (Lucas Jade Zumann), het gefictionaliseerde surrogaat van de schrijver/regisseur.

Een andere verkenning van de veelvormigheid van het vrouw-zijn, Certain Women van Kelly Reichardt, haalde de top tien net niet.

Blade Runner 2049

Al ga je hem maar zien vanwege de mooie plaatjes van Roger Deakins zei ik tegen vrienden die twijfelden over het vervolg op Blade Runner van Denis Villeneuve. Daarmee deed ik de film zowel recht aan als tekort. De plaatjes zijn heel mooi, maar het verhaal vind ook nieuwe manieren om de aard van menselijkheid te onderzoeken. Vooral hoe die menselijkheid onder druk staat in een zuiver kapitalistische samenleving, waar een mens eerst en vooral een consument is, vond ik een zeer waardevolle verdieping.

Philip K. Dick, de schrijver van het verhaal waarop beide Blade Runners heel losjes gebaseerd zijn, deed decennia lang vrijwel niets anders dan zoeken naar de aard van menselijkheid in zijn verhalen. Twee films in vijfendertig jaar die hetzelfde doen lijkt me dan ook zeker niet te veel van het goede.

Faces Places (Visages Villages)

Wat schreef ik ook alweer over de nieuwste documentaire van de 89-jarige Agnès Varda in aanloop naar het IDFA? Oh ja:

“Als Agnès Varda iemand was geweest die het verleden weer op had proberen te wekken door haar herinneringen op te zoeken, dan waren haar laatste films bij lange na niet zo interessant geweest als ze zijn. Juist doordat ze haar leven en oude werk in verband brengt met nieuwe elementen, zoals eerder de verzamelaars van het afgedankte en nu de werken van JR, creëert ze iets nieuws en rijkers. Iets wat het waard is om je als filmkijker in 2017 aan over te geven.”

Dus als je de kans krijgt om dit pareltje te zien, laat die dan zeker niet liggen. Lees de volledige recensie hier.

Get Out

Als ik het moet gokken dat wordt Get Out de film die iedereen over tien jaar nog steeds kijkt. Jordan Peele lijkt een van de belangrijkste maatschappelijke thema’s van dit moment, structureel racisme, gevangen te hebben in zijn film. Het horrorgenre heeft zich altijd uitstekend geleend voor dit soort sociaal commentaar en Peele maakt daar dankbaar gebruik van.

A Ghost Story

De film die me dit jaar het meest geraakt heeft is A Ghost Story van David Lowery. Het is niet de enige film over rouwverwerking met Casey Affleck in de hoofdrol, maar het is wel de enige waarin hij het grootste deel van de film onder een laken schuilgaat. Het is een vreemd concept dat verrassend genoeg niet komisch maar ontroerend wordt. Langzaam onthult de hulpeloos rondkijkende geestverschijning ons de vluchtigheid van het leven op een doordringende, louterende manier.

Jackie

Zoals in mijn bio ook staat, ben ik geen groot liefhebber van films over historische onderwerpen. Daar zijn veel redenen voor, maar één van de belangrijkste is het gebrek aan respect dat de meeste filmmakers tonen voor de historische werkelijkheid. Voor Jackie maak ik graag een uitzondering. De film benadert de moord op John F. Kennedy juist vanuit het perspectief van de geschiedschrijving. Pablo Larraín toont hoe Jackie Kennedy inde periode na de dood van haar man zijn nalatenschap veiligstelt en het beeld dat we nu van hem hebben mede vormgeeft.

Manchester by the Sea

Die andere film over rouwverwerking met Casey Affleck in de hoofdrol is bijna net zo emotioneel als A Ghost Story. De meeste eer voor deze film gaat uit naar Kenneth Lonergan en dan vooral naar zijn script. Het is en blijft verbluffend hoe de schrijver/regisseur van Margaret en You can Count on me de samenhang in zijn ambitieuze scripts weet te behouden. Hij stapelt ook hier weer de ene emotionele wending op de andere, zonder dat het melodramatisch of gekunsteld aanvoelt.

Moonlight

In drie delen worden drie fases uit het leven van de met zijn homoseksualiteit worstelende Chiron verteld. Eerst als kleine jongen, dan als puber en vervolgens als volwassen man. In de alatste van die drie delen gebeurt iets heel bijzonders. Trevante Rhodes, de acteur die Chiron in dit deel speelt, is een grote, gespierde man. Heel anders dan de iele Chiron van zijn jonge jaren. Hij belichaamt het pantser dat de jongen ontwikkeld heeft om zich te beschermen tegen de wereld die hem zo wreed behandeld heeft. Maar als hij de liefde van zij n puberjaren weer ontmoet weet Rhodes die iele jongen op te roepen en vanonder dat pantser schuchter naar buiten te laten kijken. Het is een magisch moment in een mooie film. Het soort moment waardoor de liefde voor het medium film weer eens tot volle kracht wordt aangewakkerd.

Paterson

Eigenlijk zat ik op deze plek over The Square te schrijven vanwege de briljante scènes in die film. Maar stiekem houd ik niet heel veel van The Square, althans niet zo veel als van Paterson. Het is dan ook een film die makkelijk is om van te houden. Jim Jarmusch schept geen enkel conflict en laat zo de ruimte om zich te richten op schoonheid. De schoonheid van het leven zoals de dichter/buschauffeur Paterson (Adam Driver) die in zijn thuisstad Paterson waarneemt.

Star Wars: The Last Jedi

In mijn ogen heft geen van de eerdere Stwar Wars-films het centrale thema van de serie zo duidelijk en invoelbaar verteld als The Last Jedi. Ik ben nog nooit zo overtuigd geweest van de strijd tussen goed en kwaad, en dan vooral hoe die zich binnen één persoon afspeelt, als na het zien van deel acht van de serie. Ik ben een liefhebber van de films, maar heb de oorspronkelijke serie nooit op een extreem hoog voetstuk geplaatst. Voor mij overvleugelen Rey en Kylo Ren met The Last Jedi hun voorgangers in deze serie dan ook.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken